Trotse moeder

 | Trotse moeder
Alle doemscenario’s passeren de revue… waarom duurt het nou zo lang? Ik ijsbeer door de lege ziekenhuiskamer. Pff… wat kun je als moeder doodsangsten uitstaan als één van je kinderen wordt geopereerd, en al helemaal als het om een hartoperatie (hartritmestoornissen)gaat. Bijzonder is dat hij bij bewustzijn moet blijven tijdens de operatie want ze moeten stress kunnen opwekken om de oorsprong van het probleem te kunnen vinden.
De operatie vindt plaats in een soort science fiction omgeving: allemaal beeldschermen rondom, massa’s draden aan je lichaam, en vanwege de röntgenstraling is alleen de chirurg dicht in de buurt. Hij opereert vanuit een glazen kast met gaten voor zijn armen (zoals bij een couveuse).
Maar vooraf zijn er eerst vragen zoals: ‘Wil je gereanimeerd worden in het geval dat? We moeten dat vragen als er iemand van de familie bij is zodat zij ook weten wat jij besluit.’ Pff… dat is wel even een confronterende vraag die aan mijn zoon (21) gesteld wordt.
Na twee uur wachten kwamen ze hem dan eindelijk halen voor de operatie, maar op dat moment kreeg één van de heren een telefoontje. Ik hoorde ze fluisteren dat de man van ‘De firma’ niet aanwezig is. Ik vraag wat er aan de hand is. Wat blijkt: er wordt speciale apparatuur gebruikt en er moet altijd iemand van de firma van die apparatuur aanwezig zijn maar die persoon is er niet en die is niet eens op de hoogte… Ze vertrekken weer zonder mijn zoon maar met de opmerking dat ze gaan kijken naar een andere oplossing. Pff… daar wordt je nog véél onrustiger van. Wat gaan ze bedenken en is dat dan wel veilig?
Na een half uur wordt hij dan toch opgehaald met de mededeling dat ze van andere apparatuur (van een andere firma) gebruik gaan maken. Je voelt je dan toch wel letterlijk overgeleverd aan de dokter. De tijd kruipt voorbij… Na twee uur wordt hij dan eindelijk teruggebracht, onder invloed van morfine want het was toch pijnlijker dan gedacht. Maar gelukkig is de hartritmestoornis verdwenen.
Wat ben ik trots op deze kanjer;  ik vind het zo ontzettend moedig: petje af! Nog even afwachten of het probleem niet op een andere plek opduikt, maar gelukkig lijkt het dit keer zonder al teveel complicaties te verlopen. Voorlopig logeert mijn zoon tijdelijk in mijn fotostudio zodat hij geen trappen hoeft te lopen. Dus even geen studiowerk voor mij.

Deze foto’s hebben we één dag voor de operatie gemaakt. Ik heb zelf een slechte ervaring met een operatie (ik behoorde bij die 0,05% met een ernstige complicatie door de operatie) dus ik houd er rekening dat niet altijd alles goed gaat. Door mijn werk weet ik ook hoe belangrijk het is dat je bestaat in foto’s en niet alleen mijn zoon is blij met de foto’s, maar de rest van de familie ook!


Categorie FotografieDatum 17/01/2020

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.